ไอแอมเก่ง

วันนี้ตื่นเช้ามา พอหายสลึมสลือก็นึกได้ว่า วันนี้วันเกิดเรานี่นา สิ่งแรกที่นึกขึ้นได้คือ"แม่"แปลกมาก เราไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยทุกครั้งที่เป็นวันเกิด เกือบทุกๆปีเคยคิดเกือบทุกอย่าง วันนี้จะทำอะไร เที่ยวที่ไหน กินอะไร แต่งตัวยังไง จะมีเซอร์ไพรท์จากใครมั๊ย แต่พออายุเข้า 30 ขึ้นมา ก็เริ่มไม่สนใจวันเกิดแล้ว คิดว่าก็เหมือนกับทุกๆวัน ชีวิตก็ดำเนินไปตามปกติ แต่วันนี้ภาพของแม่ได้ลอยขึ้นมา ทำให้นึกขึ้นได้ว่าเออทำไมเราไม่เคยคิดถึงแม่ในวันที่ท่านให้กำเนิดเราเลยล่ะ 

ทั้งที่วันนี้เป็นวันที่แม่ให้กำเนิดเรามา นึกภาพว่าท่านน่าจะทั้งเจ็บปวด และดีใจที่คลอดเราออกมาได้ครบ 32 สมกับที่ดูแลเราในท้องอย่างดีมาตั้ง 9เดือน กว่าจะเลี้ยงมาจนโต เลี้ยงดูอย่างดีที่สุดเท่าที่ท่านจะทำได้ด้วยแรงของผู้หญิงคนเดียวที่เลี้ยงลูกตั้ง 3คน เนื่องจากคนที่เรียกว่าพ่อได้ทิ้งเอาไว้โดยไม่สนใจไยดี (เราคงเกลียดคนเจ้าชู้จากตรงนี้ละมั๊ง) ก็ไม่รู้เพราะตรงไหนหรือไม่มีคนดูแลหรือไม่มีต้นแบบที่ดี ก็เลยทำให้เราเกเรมากตอนเข้าวัยรุ่น เรียนมัธยม4ครั้งแรกก็โดนเชิญออก(จริงๆก็ไล่ออกนั่นแหละ) มัธยม4ครั้งที่2 ก็มีเหตุให้ต้องออก จนมาได้เรียน ปวช.กับสิ่งที่รัก ที่ไทยวิจิตรศิลป จนถึง ปวช.2ก็ต้องมีเหตุถูกให้ออก จากสาเหตุที่ทุเรศมากประท้วงไว้ผมยาว(ทั้งที่เค้าก็ให้ไว้รองทรงแล้ว)โดยการปาระเบิดลงสนาม รร. รวมกับทัณฑ์บนที่มีการตีรันฟันแทงชาวบ้านก็เลยต้องออก ไปอยู่กับ รร.ศิลปะเอกชน เกรดตำ่ลงมา (ขอไม่บอกชื่อ ตอนนี้โดนปิดไปแล้ว) ที่รับเราคงเพราะว่า รร.ต้องการเงินมาบำรุง เพราะสภาพ รร.แย่มาก แต่ก็ได้ไว้ผมยาวสมใจล่ะ ไปสมัครวันแรกเจอ ผอ.ใส่ขาสั้นตัดหญ้า ตึกเก่าๆผุๆ จริงๆน่าเหมาะกับการเขียนรูปมากๆ แต่พวกเราก็ใช้มันกินเหล้า สูบกัญชา ฉีดผงกัน จริงๆตอนนั้นอยากลองเหมือนกันแต่โชคดีที่กลัวเข็มก็เลยรอดไป พอมาอยู่ที่นี่มันก็เหมือนกับที่ๆรวมกากเดนจากที่ รร.อื่นไล่มารวมกัน คราวนี้ก็กลายเป็นยิ่งแรงขึ้นหนักขึ้น   กว่าจะกลับตัว มาคิดได้ก็ถึงตอน..

ตลอดชีวิตวัยรุ่นของเราทำให้แม่เสียใจ ชำ้ใจมาตลอดเลย เท่าที่นึกออกเราไม่เคยได้ทำอะไรให้แม่ดีใจ หรือภูมิใจในตัวเราเลย นึกถึงคำของครูตอนมัธยมเคยว่าเรา ตอนที่โดนเชิญผู้ปกครองแล้วแม่ต้องมาอีก ยังจำได้อยู่เลย ครูพูดว่า "ทำให้แม่เสียใจขนาดนี้ วันนึงถ้าแม่ไม่อยู่ด้วยแล้วจะรู้สึก" พอนึกถึงคำนี้แล้ว ก็คิดว่าอยากจะไปกอดแม่จังเลยวันนี้.. แต่นึกอีกทีแม่เราท่านเสียไปตั้ง 20ปี แล้วนี่นา เป็นตอนที่เรากำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยพอดี เป็นตอนที่เรากำลังจะเลิกใช้ยาพอดี เป็นตอนที่เรากำลังจะเลิกไล่ต่อยตีกับชาวบ้านพอดี เป็นตอนที่เรากำลังจะกลับตัวได้พอดี  จนถึงวันนี้วันที่เราประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วประมาณนึง แต่แม่ก็ไม่ได้มาเห็น ไม่ได้มาแสดงความดีใจ ภูมิใจกับเราเลย วันนี้คงเป็นวันที่เรารู้สึกแย่มากที่สุดในรอบ 365 วัน

แล้วคุณๆที่เข้ามาอ่านล่ะครับ วันเกิดของตัวเองที่ผ่านมา คิดถึงคุณแม่ของตัวเองบ้างไหม?